2

En opeens ben ik weer bezig. Weet niet waar dit alles vandaag komt. Sommige van mijn gedichten zijn gewoon gedachtes die ik kwijt ben, waarvan ik later eigenlijk pas snap wat hun bron is. De eerste en de laatste twee zijn denk ik van het feit dat ik nu al bijna een half jaar ruzie heb met het meisje wat ooit mijn beste vriendin was. En ik ben mij de laatste tijd bewust geworden van het feit dat ik in mijn jeugd eigenlijk heel veel ben verloren wat veel van betekenis is. Sinds een jaar of 6/7 geleden. Lang verhaal, komt erop neer dat ik gewoon een beetje de weg kwijt ben, momenteel.

Een Duizendmaal Sorry
een duizendmaal sorry
maar je leest het niet
ik fluister het zachtjes
maar je hoort het niet
ik denk aan je, liefste
maar jij niet aan mij
was je nu maar hier
zoals toen, terug in de tijd

Nikszeggende Dromen
geen flauw benul van
wat er komen gaat
ik weet dat er geen tijd is
maar wat is nou precies te laat?

geen flauw benul
van wat me staat te wachten
wat mij zal overkomen

geen flauw benul
al deze nachtermerries...
't zijn slechts nikszeggende dromen

Voelen
ik zou willen dat
jij niet voelde wat
jij nu voelt
voor mij
en dan
zouden ik en jij
niet méér zijn dan
dat wat ik
nu voel
voor ons

Rust
zou er een tijd en een plaats zijn
waarop alles éénmaal is
zoals het toen ooit was

waarop ik vast zal kunnen houden
wat zich ooit van mij heeft
los gelaten

en dan zou er een moment zijn
waarop er totale vreugde is
een klein moment van
geluk en vrede

want daar in jouw armen
dat is mijn plek
van rust.

Verlies
eens verloor ik alles wat ik had
alles wat van waarde was
het ging weg, en het verdween
en ik weet niet waar het is
ik weet niet wat ik moet
ik verloor zo nu en dan weer
wat liefde van jou
en opeens ben je weg
is alles weg, voor goed en altijd
en nu zit ik hier, alleen
vervreemd van alles wat ik was
ik ben niet meer wat ik ooit ben geweest
ik voel mij nu, en soms wat vaker
wel afentoe een beetje gedesoriënteerd
en dan zoek ik naar een plek
waar ik mij samen met jou
zo op mijn gemak voelde
maar die plek was in jouw armen
dat was mijn rust, mijn vrede
en die is nu weg.

Kindest Regards,
Judith Baaij